حضور فقر در جامعه و له شدن محرومان از فشار آن ، همواره در زمانهايى خواهد بود كه نيكى و خير اندك شود ، و شر و بدى روى آورد ، و شيطان هر چه بيشتر در فاسد كردن مردم طمع بندد ، اسباب كارش محكم ، مكرش همه گير ، و شكارش آسانياب باشد . و اين چگونگى بسيار تباهى آور براى دين و جامعه و فضيلت و نسلها ، از آنجا پديد مىآيد كه توانگران به كفران نعمت بپردازند ، از راه مصرفهاى شادخوارانه ، و نرساندن نعمتها و امكانات به ديگران ، و نپرداختن حقوقى كه در اموالشان هست . پس خاستگاه همهء اين شرور و مفاسد دينى و اجتماعى و انسانى و اخلاقى - به نصّ سخن « نهج البلاغه » - همان توانگران پرمصرفند ، و همان سلاطين ثروت و تنعّم و برخوردارى و امكانات . يه - اندك بسيار 38 - الإمام الصّادق « ع » : أربعة أشياء القليل منها كثير : النّار ، و العداوة ، و الفقر ، و المرض . « 1 » امام صادق « ع » : چهار چيز است كه اندك آنها بسيار است : آتش ، دشمنى ، فقر ، و بيمارى . يو - لال شدن به هنگام دفاع از حقّ خويش 39 - الإمام علي « ع » : الفقر يخرس الفطن عن حجّته . « 2 »

--> « 1 » « كشف الغمّة 2 / 202 ، ( در چاپى ديگر : 2 / 414 ) . « 2 » « نهج البلاغه » / 1089 ؛ « عبده » 3 / 152 .